West Coast IPA

Het hangt ervan af wie je het vraagt.

De BJCP rekent de West Coast IPA tot de American IPA (21A). Droge, scherp bittere, heldere American IPA's heten volgens de BJCP soms West Coast IPA, 'which is really just a type of American IPA'.

De Brewers Association maakte er in 2023 een aparte stijl van. De reden: veel vroege Amerikaanse IPA's waren naar Brits voorbeeld gebrouwen, met een duidelijk moutkarakter. Later gingen sommige brouwers voor meer hop en minder mout, en volgens de BA is de categorie zo 'diverged into two distinctly different styles'. Sommige brouwers maken de oudere versie nog steeds.

In de richtlijnen van de Brewers Association zie je het verschil terug. De West Coast-stijl is strogeel tot goud (2–6 SRM), heeft weinig mout en geen karamel of geroosterde mout, en is sterk vergist. De American-Style IPA mag bleek tot koperkleurig zijn (4–12 SRM), met medium-lage tot medium mout. In alcohol (6,3–7,5%) zijn ze gelijk.

Voor de American IPA noemt de BJCP een bitterheid van middelhoog tot zeer hoog, 40–70 IBU. De Brewers Association geeft voor de West Coast-stijl 50–75 IBU. Bij zo'n IPA proef je dus duidelijk bitter.

De hazy of New England IPA werkt anders. Volgens de BJCP heeft die 'less perceived bitterness than traditional IPAs': laag tot middelhoog, en vaak gemaskeerd door de vollere body en de zachte afdronk. De BJCP ziet bij deze stijl zelfs een trend naar nog minder bitterheid. De Brewers Association noemt de bitterheid van een juicy of hazy IPA 'soft and well-integrated' en schrijft dat het gemeten IBU-getal sterk kan afwijken van wat je proeft.

'IPA' zegt dus vooral iets over een hopgerichte balans, niet per se over veel bitterheid. Volgens de stijlgidsen is een West Coast IPA duidelijk bitterder dan een hazy IPA.

IBU (International Bitterness Units) is volgens CraftBeer.com een maat voor de bitterstoffen in bier, in het lab bepaald als milligram iso-alfazuren (omgezette bitterstoffen uit hop) per liter. De Brewers Association schrijft in haar stijlrichtlijnen dat dit getal één specifieke hopstof meet en niet consequent overeenkomt met hoe bitter iemand het bier ervaart. Daar noemt ze drie redenen voor: de gevoeligheid voor bitter verschilt per persoon (onder meer door aanleg), andere ingrediënten dragen ook bij aan bitterheid, en hoparoma en -smaak kunnen de waargenomen bitterheid sterk veranderen.

De richtlijnen geven zelf voorbeelden. Bij Export-Style Stout schrijft de BA dat de bitterheid in het lab hoog kan uitvallen, maar dat de zoetheid van de mout de beleving dempt. Andersom zegt de BJCP over kölsch dat drogere versies hoppiger of bitterder kunnen lijken dan de IBU doet vermoeden. En bij hazy IPA wordt de bitterheid volgens de BJCP vaak gemaskeerd door het vollere lichaam en de zachte afdronk.

Ter oriëntatie: CraftBeer.com noemt 5–10 IBU voor lichte lagers en 50–70 voor stevige, bittere IPA's. Gebruik IBU dus als ruwe aanwijzing, niet als smaakbelofte.

In masteronderzoek aan Oregon State University (Barnette, 2018) werd drooggehopt bier koel (3 °C) en warm (30 °C) bewaard, met verschillende hoeveelheden opgeloste zuurstof. De bewaartemperatuur had het grootste effect op het aroma. Bij warmte en meer zuurstof verdwenen tropische, citrus- en hoppige aroma's, en kwamen er moutige, gedroogd-fruit- en kartonaroma's voor in de plaats. Zuurstof had al na twee weken een kleiner, maar wel aantoonbaar effect.

Ander onderzoek, van de VLB in Berlijn (2022) bij elf commerciële hoppige ales, laat zien dat het genuanceerd ligt. Sommige hoparomastoffen bleven redelijk stabiel, andere geurstoffen (esters) minder, en stoffen die bij veroudering horen namen toe.

De Brewers Association schrijft bij de double IPA dat het bier 'the fresh character of hops' moet laten zien, zonder geoxideerde of verouderde smaken.

Bewaar IPA dus koel en drink hem vers.