Pale Ale

Biergeschiedkundige Martyn Cornell laat zien dat pale ale veel ouder is dan IPA. Eind 17e eeuw werd in Engeland al lichte mout gemaakt door mout met cokes te drogen. Zo'n mout gaf volgens een verslag uit 1695–97 'little Colour or Taste' aan het bier.

Het graafschap Derbyshire stond halverwege de 18e eeuw bekend om zijn pale ale. In 1709 werd 'Burton pale' al bezongen, en volgens een bron uit 1760 werd pale ale onder koningin Anne (begin 18e eeuw) ook in Londen gebrouwen. Voor de grote opmars van Burton-IPA brouwde men pale ale in heel Groot-Brittannië, ook in Schotland en Wales.

IPA kwam pas later. Pale ale 'brewed expressly for the India market' duikt op in 1822, en de naam (East) India Pale Ale is het oudst bekend uit 1829. Burton werd daarna beroemd om zijn bittere pale ales, maar was niet de bakermat van pale ale.

De BJCP schrijft het zelf: moderne Amerikaanse versies zijn vaak gewoon lichtere IPA's ('often just lower gravity IPAs'). Er zit dus iets in.

Tegelijk beschrijft dezelfde richtlijn de American pale ale als een eigen stijl: moutiger, evenwichtiger en beter drinkbaar, en minder uitgesproken hoppig en bitter dan een session IPA. Vergeleken met een gewone American IPA heeft een APA minder bitterheid en minder alcohol. De BJCP noemt voor American pale ale 4,5–6,2% alcohol en 30–50 IBU, voor American IPA 5,5–7,5% en 40–70 IBU.

De American pale ale is een Amerikaanse aanpassing van de Engelse pale ale. Sierra Nevada Pale Ale, voor het eerst gebrouwen in 1980, hielp de stijl populair maken. Vóór de IPA-golf was het de populairste Amerikaanse craftstijl.

Volgens Ron Pattinson werden 'bitter' en 'pale ale' in de 19e eeuw door elkaar gebruikt; hij vond tientallen artikelen en boeken waarin ze als synoniemen voorkomen. Brouwerijen noemden het bier officieel pale ale. In de pub, waar toen nog geen tapplaatje de officiële naam liet zien, bestelde men gewoon 'bitter'. Op flessen kozen brouwers zelf de naam, vandaar dat de flesversie vaker pale ale heette. Een Brits bierboek uit 1956 zegt het ook: wat de brouwer pale ale of IPA noemt, is voor de klant 'bitter' als het uit een vat komt.

Het verschil dat Pattinson in de 19e eeuw wél ziet, is dat tussen stock pale ale, die maandenlang op vat rijpte, en running pale ale, die binnen een paar dagen tapklaar was.

De BJCP kijkt er anders naar. Die behandelt bitter als een tapvariant die vanaf eind 19e eeuw uit de Engelse pale ale groeide, schrijft dat de stijlen historisch verschillend waren, en noemt moderne Britse pale ale 'a bottled bitter'. Over het verleden zijn de kenners het dus niet eens. Vandaag liggen de twee in elk geval heel dicht bij elkaar.

Volgens de American Homebrewers Association (onderdeel van de Brewers Association) is het grootste probleem van te koud bier dat de kou veel geuren en smaken maskeert. Kou remt het vrijkomen van geurstoffen, waardoor die in het bier blijven hangen. Ook de kwaliteitsgids van de Brewers Association noemt de serveertemperatuur als factor in hoeveel aroma er vrijkomt.

Het advies verschilt per stijl. De AHA geeft een tabel op basis van Randy Mosher (Tasting Beer). Een paar voorbeelden, omgerekend naar graden Celsius: lichte Amerikaanse massalagers ca. 1–4 °C, pils en andere bleke lagers ca. 3–7 °C, pale ale en IPA ca. 7–10 °C, en sterke lagers ca. 10–13 °C.

De vuistregels uit dezelfde bron: lagers kouder dan ales, sterk bier warmer dan licht bier, donker bier warmer dan blond. En schenk een paar graden kouder dan het doel, want bier warmt op in het glas.

Dit zijn adviezen, geen wetten: de AHA noemt het zelf algemene suggesties, waar sommige stijlen van afwijken. Geeft de brouwer een eigen serveeradvies, ga dan daarvan uit. Drink je een gewone pils ijskoud, dan doe je niets fout. De fabel is dat álle bier zo koud moet.