Amber

De BJCP gebruikt 'amber' vooral als kleuraanduiding om groepen te maken. In de categorieën 'Amber Malty European Lager' en 'Amber Bitter European Beer' staan heel verschillende bieren: Märzen, Dunkles Bock, Vienna lager en Altbier, waaronder dus ook lagers.

Als bovengegiste stijl met 'amber' in de naam kennen de BJCP en de Brewers Association alleen de Amerikaanse amber ale (bij de BJCP 19A American Amber Ale, bij de BA American-Style Amber/Red Ale).

In België noemt De Koninck zijn Bolleke 'this amber colored beer'. Dat is een spéciale belge, en die stijl beschrijven de stijlgidsen als Belgian Pale Ale of Speciale Belge, niet als 'amber'.

Kortom: 'amber' op een etiket zegt iets over de kleur en meestal ook over karamel- of toastmout, maar niet welke stijl je in je glas krijgt.

Bij de American amber begint de smaak volgens de BJCP meestal met een moutige zoetheid en karamel. Maar de afdronk is 'medium to full yet dry': halfvol tot vol, en toch droog. De balans loopt van licht moutig tot licht bitter, en sommige versies zijn volgens de BJCP 'aggressively hoppy'. De bitterheid is matig tot vrij hoog; de BJCP noemt 25–40 IBU.

Ook de Belgische spéciale belge is niet zoet bedoeld. De BJCP beschrijft een zachte, moutige smaak met toast, biscuit, noot of lichte karamel, en een droge tot evenwichtige afdronk waarin bitterheid en droogte pas laat opkomen.

De eerste indruk van een amber kan dus zoet zijn, maar de stijl hoort niet zoet te eindigen.

De Brewers Association noemt de Amerikaanse stijl 'American-Style Amber/Red Ale': één stijl met twee namen. Volgens de BJCP stond Mendocino Red Tail Ale uit 1983, een van de vroege Amerikaanse ambers, regionaal bekend als 'red ale'.

De Irish red ale (BJCP 15A) is wél een eigen stijl. Dat is een makkelijk drinkbare, licht moutige ale, soms met wat toffee of karamel, en met een vleugje geroosterd graan dat de afdronk droog maakt. De BJCP ziet de moderne Irish red als een interpretatie van Engelse bitter, met minder hop en wat geroosterd graan.

Een red IPA is weer iets anders. Volgens de BJCP was de American amber de voorloper van zulke hoppige, karamelachtige bieren, en heeft een red IPA meer alcohol, bitterheid en hop dan een amber.

De kleur van bier komt vooral uit het graan. Hoe meer gekarameliseerde, geroosterde of donker gedroogde mout de brouwer gebruikt, hoe donkerder het bier. CraftBeer.com van de Brewers Association zegt er nadrukkelijk bij dat kleur niet gelijkstaat aan alcoholgehalte of mondgevoel. Ook een kwaliteitsgids van de Brewers Association voor de handel schrijft dat kleur soms sterkte doet vermoeden, maar vaak ten onrechte.

De stijlrichtlijnen laten het zwart op wit zien. Een Irish stout is zwart door donker geroosterde mout of gerst, maar heeft volgens de BJCP 3,8–5,0% alcohol. Een Belgische tripel is diepgeel tot licht amber en heeft 7,5–9,5%. De Brewers Association geeft hetzelfde beeld: een droge Irish stout heeft 4,1–5,3% bij een kleur van 80+ EBC (zwart), een tripel 7,1–10,1% bij 8–18 EBC (bleek). Zwaar hoeft zo'n stout ook niet te zijn: de BJCP noemt hem opvallend soepel, met een middellicht tot middelvol lichaam.

Er bestaan natuurlijk ook donkere bieren die wél sterk zijn, zoals imperial stout (volgens de BJCP 8–12%). Dat komt door de hoeveelheid suiker die vergist is, niet door de kleur.