Brown Ale

De BJCP schrijft dat brown ale in Groot-Brittannië een lange geschiedenis heeft, maar dat de naam in verschillende periodes voor verschillende producten werd gebruikt. De moderne brown ale 'is a 20th century creation; it is not the same as historical products with the same name.'

Biergeschiedkundige Martyn Cornell plaatst het opnieuw opduiken van brown ale in Groot-Brittannië in het begin van de 20e eeuw. De Londense brouwerij Mann's bracht in 1902 een gebottelde, zoete brown ale uit; volgens Ron Pattinson kan Mann's 'claim to be the first (modern) Brown Ale'. Newcastle Brown Ale volgde volgens een advertentie van de brouwerij zelf in 1927.

Ook daarna liep de sterkte sterk uiteen. In de jaren 1950 hadden de meeste Britse brown ales maar ongeveer 3% alcohol, terwijl Newcastle Brown op ruim 5% zat. De zoete Londense variant is volgens de BJCP inmiddels een historische stijl die 'nearly extinct' is.

Een deel klopt. De London brown ale is volgens de BJCP 'luscious, sweet', met een zoete afdronk, en commerciële versies worden soms na de gisting gezoet. Maar die stijl is bijna verdwenen.

De moderne British brown ale, zoals het Newcastle-type, heeft volgens de BJCP 'gentle to moderate malt sweetness', maar een halfdroge tot droge afdronk. In de oudere BJCP-indeling van 2008 heette de noordelijke variant zelfs 'drier and more hop-oriented' dan de zuidelijke.

De American brown ale gaat nog verder: middelmatige tot vrij hoge bitterheid, met hop die soms naar citrus of tropisch fruit ruikt. De Brewers Association noemt voor die stijl 30–45 IBU, de BJCP 20–30 IBU.

Hoe zoet een brown ale is, hangt dus sterk af van de variant.

De BJCP omschrijft British brown ale als een moutige, karamelachtige bruine ale 'without the roasted flavors of a Porter'. Ook bij de American brown ale hoort volgens de BJCP geen geroosterd karakter dat aan porter of stout doet denken. In plaats daarvan proef je karamel, noot, toast, toffee en soms een vleugje chocolade.

De Brewers Association is iets ruimer en staat bij brown ales wel enige geroosterde mout toe.

Dat brown ale, dark mild en English porter bij de BJCP in één categorie staan, komt alleen doordat ze bij het keuren op elkaar lijken. Het zegt niet dat de ene stijl een lichtere versie van de andere is.

Wie van brown ale houdt en meer geroosterde smaak zoekt, kan porter wel als logische volgende stap zien.

De kleur van bier komt vooral uit het graan. Hoe meer gekarameliseerde, geroosterde of donker gedroogde mout de brouwer gebruikt, hoe donkerder het bier. CraftBeer.com van de Brewers Association zegt er nadrukkelijk bij dat kleur niet gelijkstaat aan alcoholgehalte of mondgevoel. Ook een kwaliteitsgids van de Brewers Association voor de handel schrijft dat kleur soms sterkte doet vermoeden, maar vaak ten onrechte.

De stijlrichtlijnen laten het zwart op wit zien. Een Irish stout is zwart door donker geroosterde mout of gerst, maar heeft volgens de BJCP 3,8–5,0% alcohol. Een Belgische tripel is diepgeel tot licht amber en heeft 7,5–9,5%. De Brewers Association geeft hetzelfde beeld: een droge Irish stout heeft 4,1–5,3% bij een kleur van 80+ EBC (zwart), een tripel 7,1–10,1% bij 8–18 EBC (bleek). Zwaar hoeft zo'n stout ook niet te zijn: de BJCP noemt hem opvallend soepel, met een middellicht tot middelvol lichaam.

Er bestaan natuurlijk ook donkere bieren die wél sterk zijn, zoals imperial stout (volgens de BJCP 8–12%). Dat komt door de hoeveelheid suiker die vergist is, niet door de kleur.