Belgisch sterk blond

Beide zijn sterke, goudblonde Belgische bieren met een fruitig-kruidige gist, veel koolzuur en een droge afdronk. Ook de sterkte overlapt: volgens de BJCP heeft een tripel 7,5–9,5% alcohol en een Belgian golden strong ale 7,5–10,5%. De BJCP schrijft dan ook dat sterk blond vaak met tripel wordt verward.

Toch beschrijven zowel de BJCP als de Brewers Association ze als aparte stijlen. Volgens de BJCP is sterk blond meestal bleker, lichter van body, frisser en droger dan een tripel. De gist geeft meer fruitige esters, vooral peer, en minder kruidigheid, en er is meer karakter van laat toegevoegde hop. Een tripel is juist iets donkerder en voller, met meer nadruk op kruidige gisttonen en minder op fruit.

Deels waar dus: nauw verwant, maar niet hetzelfde.

De BJCP beschrijft het mondgevoel van een Belgian golden strong ale als licht tot middelmatig van body, lichter dan de hoge begindichtheid doet vermoeden. Het zeer hoge koolzuurgehalte versterkt dat lichte gevoel. De alcohol is merkbaar, maar zacht en niet heet. De Brewers Association schrijft over Belgische sterke blonde bieren dat ze bedrieglijk sterk kunnen zijn, met een relatief licht lichaam voor zo'n sterk bier.

Ook de kleur helpt je niet. Het bier is lichtgeel tot goud, terwijl veel mensen bij een sterk bier iets donkers verwachten (zie ook de fabel over donker bier).

Wat de sterkte wel vertelt, is het alcoholpercentage op het etiket. Bij deze stijl ligt dat volgens de BJCP tussen 7,5 en 10,5%, en volgens de Brewers Association tussen 7,1 en 11,2%. Ter vergelijking: een Duitse pils heeft volgens de BJCP 4,4–5,2%.

De kleur van bier komt vooral uit het graan. Hoe meer gekarameliseerde, geroosterde of donker gedroogde mout de brouwer gebruikt, hoe donkerder het bier. CraftBeer.com van de Brewers Association zegt er nadrukkelijk bij dat kleur niet gelijkstaat aan alcoholgehalte of mondgevoel. Ook een kwaliteitsgids van de Brewers Association voor de handel schrijft dat kleur soms sterkte doet vermoeden, maar vaak ten onrechte.

De stijlrichtlijnen laten het zwart op wit zien. Een Irish stout is zwart door donker geroosterde mout of gerst, maar heeft volgens de BJCP 3,8–5,0% alcohol. Een Belgische tripel is diepgeel tot licht amber en heeft 7,5–9,5%. De Brewers Association geeft hetzelfde beeld: een droge Irish stout heeft 4,1–5,3% bij een kleur van 80+ EBC (zwart), een tripel 7,1–10,1% bij 8–18 EBC (bleek). Zwaar hoeft zo'n stout ook niet te zijn: de BJCP noemt hem opvallend soepel, met een middellicht tot middelvol lichaam.

Er bestaan natuurlijk ook donkere bieren die wél sterk zijn, zoals imperial stout (volgens de BJCP 8–12%). Dat komt door de hoeveelheid suiker die vergist is, niet door de kleur.

BJCP beschrijft Belgian Blond Ale als een goudblond, matig sterk Belgisch bier van 6–7,5%. Maar BJCP waarschuwt zelf dat veel Belgische klooster- en ambachtelijke bieren 'Blond' heten zonder representatief te zijn voor die stijl.

Het lichte kloostertafelbier, de Belgian Single (4,8–6%), wordt soms simpelweg een Blond genoemd; BJCP vermijdt die naam juist om verwarring te voorkomen. Daarnaast bestaat er een Amerikaanse Blonde Ale van 3,8–5,5%, een heel andere stijl met dezelfde naam. En bij de trappisten alleen al loopt blond uiteen van Chimay Gold (4,8%) en Westvleteren Blond (5,8%) tot Chimay Green, een sterk blond van 10%.

Kijk dus naar het alcoholpercentage en de omschrijving, niet alleen naar het woord blond. Ook Westmalle benadrukt dat de kleur van een bier op zichzelf niets zegt over hoe zwaar het is.